Ο Νίκος γεννήθηκε το χίλια εννιακόσια ογδόντα ... κάτι και στα παιδικά του χρόνια δεν ήταν παιδί θαύμα, δεν είχε προβληματισμούς, δεν ήθελε να σώσει τον κόσμο (αν και του άρεσε ο Batman), δεν ήξερε τι θα γίνει όταν μεγαλώσει και ούτε του άρεσε η ποίηση. Πιο πολύ του άρεσαν τα παιχνίδια, και κυρίως αυτά στο ύπαιθρο και στη φύση (το playstation δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα). Επίσης του άρεσε να αναλύει και να εξερευνεί οτιδήποτε του προκαλούσε την περιέργεια. Συνέπεια ήταν λοιπόν, να γίνει ... χημικός μηχανικός. Όχι επειδή του άρεσε να εξερευνεί και να ανακαλύπτει αλλά επειδή από το πολύ παιχνίδι δεν του έμενε και πολύς χρόνος για διάβασμα για να περάσει σε καλύτερη σχολή. Ωστόσο, το κουσούρι της έρευνας δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Κι ενώ κάποτε ξεχαρβάλωνε τα αυτοκινητάκια και τα υπόλοιπα παιχνίδια του για να τα μελετήσει, τώρα κάνει το διδακτορικό του στο «Δημόκριτο» και ασχολείται με την εφαρμογή του υδρογόνου ως καύσιμο για αυτοκίνητα.
Login
Αναζήτηση
Υπενθύμιση κωδικού